augustus 25, 2007
De vrouw in de appelboomgaard
In die zomer koos ik ervoor om een tijd alleen te zijn. Ik wilde beleven hoe het is om langere tijd totaal alleen in onze appelboomgaard te leven en te werken, zonder familie of vrienden. Zo kwam het dat ik mij terug trok op ons kleine landgoed in de glooiende heuvels van Normandië. Er stonden twee hectaren boomgaard tot mijn beschikking met een oude muur eromheen. Vroeger behoorde het toe aan het aangrenzende kasteel, waar nu de ex-echtgenote van een bekende filmregisseur woont. Ze bedong het kasteel in ruil voor het jonge blondje waar de regisseur meer in zag.
Onze boomgaard heeft twee huisjes, die beide uit stenen zijn opgetrokken. De minst kleine was vroeger de woning van de tuinman; geen water, geen elektriciteit, een haak boven de schouw om te koken, een stenen bak onder het raam met een gootje naar buiten voor het spoelwater. Leven in het kamertje bij de open haard, slapen in het achterkamertje. Beneden stonden de koeien.
Je kunt nu nog de sporen zien van hoe er met liefde in de boomgaard gewerkt werd: langs twee van de muren was ooit een pergola gemaakt en je kunt je voorstellen hoe prachtig het geweest moet zijn om onder een dak van druiventrossen door te lopen. Wij hebben de pergola weer gedeeltelijk in ere hersteld.
Het kleinste huisje was ooit een schapenhok. Boven lagen de strobalen, beneden konden de schapen schuilen en slapen bij slecht weer. Na vijf jaar hard werken is het nu in beide huisjes goed toeven.
Ik had twee favoriete boeken meegenomen, geschreven door jungiaanse analytici. Op een zwoele namiddag, na een aantal uren hard gewerkt te hebben tussen de bomen, was ik verdiept in het boek “De ontembare Vrouw” van Clarissa Pinkola Estès. De schrijfster is een boeiende sprookjesvertelster, die je met veel passie meeneemt naar de duistere gebieden in de ziel. Verdiept in dit boek, in de zon op de bank voor ons huisje, hoorde ik de boerenknecht die op ons veld zijn schapen mag laten grazen, niet aankomen. Deze man woont met een broer en zijn ouders enkele kilometers verderop in een dorp. Elke keer als wij vrienden op bezoek hebben, komt hij na de schapen verzorgd te hebben, een glas wijn drinken, in de hoop dat er zich een potentiële huwelijkskandidaat onder ons bezoek bevindt. Plotseling stond hij voor me. Ik legde mijn boek op de tafel voor me en bood hem een glas rosé aan. Wij babbelden wat, voorzover dat gaat met een Fransman die alleen in dialect spreekt en bovendien een sigaret aan zijn lippen heeft bungelen. Toen hij wilde vertrekken stonden wij op en namen we afscheid op de franse manier: links, rechts, links, rechts een zoen. Maar vervolgens hield hij mijn hoofd vast en smeekte om een zoen op zijn tandeloze mond…. Hoe haalde hij dat nou in zijn hoofd, dacht ik later. Tot ik de afbeelding op de voorzijde van mijn boek zag: twee wulpse, jonge, mollige, halfontklede vrouwen, dansend in het veld.
September 2003
Marije Vlieger
Greet Drijver-van der Plas zei,
augustus 27, 2007 bij 9:40 pm
Hallo Marije,
Echt fantastische dat we op deze manier een stukje dichter bij elkaar zijn.
Goed geschreven verhalen. Door ze met aandacht te lezen, heb je het gevoel het mee te beleven.
Ik zal het blijven volgen.
Liefs Greet en Wim