augustus 25, 2007
Deze zomer
Het zo plotseling en onverwacht verder leven zonder mijn levensmaatje wierp een schaduw over alles wat ik beleefde. En de bron van creativiteit leek uitgedroogd… Daarom heeft het schrijven een tijd stil gelegen.
Maar onze prachtige boomgaard in Normandië trekt zich van dit alles niets aan. Hij leeft en beweegt zich door de seizoenen en vraagt voortdurend aandacht, alsof hij wil zeggen: niet treuren, aan de slag! En ook voor de kleinkinderen is elke dag een nieuwe uitdaging. Ze lopen uren door het veld om slakken te zoeken, of bakken vol overgave taartjes in de zandbak. De oudste kleindochter van vijf loopt de hele dag met een insectenboekje in haar hand de insecten te bestuderen en holt dan naar ons toe om te vragen hoe het betreffende beestje heet. Het andere kleinkind van drie moet met grote regelmaat een uurtje naar binnen om haar puzzel van 200 stukjes verder te maken. En dit alles houdt mij in het hier en nu.
Veel is veranderd in de afgelopen twee jaar. Mijn dochter met haar man en kind wonen inmiddels alweer een jaar in de boomgaard en beginnen voet aan de grond te krijgen. Ze hebben werk gevonden en kennen de weg naar allerlei instanties. Het kleinkind van drie zit op school in het naburige stadje en spreekt nu al half Nederlands, half Frans. En zij vindt de school leuk!
Het kasteel naast ons heeft nieuwe bewoners gekregen. Een jonge Engelsman, werkend in Hongkong, gehuwd met een Peruaanse vrouw, werd de trotse eigenaar.
Omdat deze Engelsman weinig tijd heeft om zijn vakantie”woning” te bezoeken, heeft hij via een internetadvertentie housekeepers aangenomen. Een Amerikaans stel dat in een appartement in de bijgebouwen woont. Het zijn bijzonder aardige mensen, met wie wij regelmatig contact hebben.
Onlangs is hij met zijn eigen familie (en zonder echtgenote) een week overgekomen om zijn nieuwe domein te verkennen. Dat verliep niet vlekkeloos. Er bleken nogal wat onderlinge spanningen te zijn, mede doordat zijn moeder direct het heft in handen nam en de scepter zwaaide.
De echtgenote van deze Engelsman was niet enthousiast over deze aankoop. Wij hebben haar nog niet ontmoet. Het plan is dat zij deze zomer komt, samen met háár familie. Volgens de Amerikanen is dat een heel grote familie: grootouders, ooms en tantes, neven en nichten, kinderen en kleinkinderen. Hoe lang zij blijven schijn je bij deze mensen niet te weten. Het kan kort of lang duren. Het is moeilijk daarover afspraken te maken…
Ik zie direct prachtige beelden voor mij. Mensen met kleurige kleding, die met de armen in elkaar gehaakt, zingend uitwaaieren over het kasteelpark. Rumoerige eetfestijnen in de tuin. En kinderen, veel kinderen die onbeperkt kunnen rennen en spelen, zwemmen in de vijver, bootje varen, over de heg gluren om te zien wie wij zijn en in reuze grote kamers slapen…: een groot familiefeest. Waarom niet wat langer blijven?
Deze mensen gaan niet meer weg, denk ik. Het kasteel biedt ruimte voor de hele familie en dat is wat zij heerlijk vinden, als familie bij elkaar en met elkaar. Dat wordt me een leven van jewelste daar achter de oude bomen ..
De moeder van de Engelsman is er niet blij mee. Zij vertoont zich niet zolang deze schoondochter op het kasteel is. Botsing van twee culturen?
Mei 2007 Marije Vlieger
