september 16, 2007
Onze viervoeter: Jip
Ongeveer 16 jaar geleden kwam zij wild springend onze kamer binnen. Uit het asiel meegenomen door onze dochter die hoorde dat Jip nog maar kort te leven had als ze niet snel een nieuw baasje vond…
Een grote, zwarte hond, een bastaard, broodmager en zenuwachtig. Maar zo lief. Wij hebben haar gehouden en Jip heeft zeventien jaar bij ons gewoond. Tien jaar lang heeft zij mogen genieten van onze boomgaard in Normandië, waar een halsband niet nodig was, waar ze eindeloos kon snuffelen en graven. Waar ze lief en leed met ons deelde. Haar laatste jaren woonde ze definitief in de boomgaard en kende alle hoekjes en gaten van het veld.
Deze zomer werd duidelijk dat haar einde naderde. Haar achterpoten werden stijver en stijver, soms kon ze zelf niet meer opstaan. Ze hoorde slecht en zag ook niet veel meer. Maar ach, ze kon nog zo genieten van de zon, van het kuieren door het veld, van lekkere hapjes..
Wat zullen we moeten wennen aan de afwezigheid van Jip. Ze ligt begraven onder de appelboom, vlak bij de vuurplaats…
September 2007 Marije
Bastiaan zei,
december 2, 2008 bij 12:47 am
Oh,God, waar moet ik beginnen. Ik mis je, jullie,
Ons lieve Jip.
Marije, Welmoed, Jildou, Nuttert, Bas, Anne.
Op dit moment, knipper met m`n ogen…
Jaren weer voorbij.
Geen dag zonder, geen dag gaat voorbij.,
Ik wil je héél graag weer zien, Marije.
Ja, jullie alle 5.